عباس است - معلوم مىشود اين خليفه مؤمن به وجود و ولادت و غيبت آن حضرت بوده و از حكايت « اسعميل هرقلى » كه در « كشف الغمه » به نقل صحيح و قطع‌آور روايت شده استفاده مىشود كه المستنصر باللّه خليفه و بانى مدرسه المستنصريه بغداد نيز به آن حضرت ايمان داشته و با اعطاى هزار دينار به اسمعيل مىخواست به آستان امام عرض ارادت و ادبى بنمايد و چون اسمعيل به دستور امام از قبول آن خوددارى كرد ، خليفه از شدّت ناراحتى و تأثّر گريست . حاصل اينكه حدوث غيبت با خوف از قتل ارتباط داشته و دستگاه حكومتى عصر ولادت آن حضرت از اين لحاظ ناراحت و در انديشه بوده و ولادت و وجود امام عليه السّلام را به عنوان يك خطر جدّى براى خود تلقى مىكرده شكى نيست . و اگر مىتوانستند بىدرنگ آن حضرت را شهيد مىكردند لذا ولادت امام از آنان پنهان ماند چنانچه ولادت موسى - على نبينا و آله و عليه السلام - از فرعونيان مخفى شد پس از ولادت نيز شخص آن حضرت از انظار آنان مخفى گشت و هرچه جهد كردند او را نيافتند . اما بيان ارتباط بقاى غيبت با خوف از قتل اين است كه اگرچه خداوند متعال ، قادر و توانا است كه در هر زمان و هر ساعت آن حضرت را ظاهر و بطور قهر و غلبه بر تمام ملل و حكومتها پيش از فراهم شدن اسباب ، غالب سازد ولى چون جريان اين جهان را خداوند بر مجراى اسباب و مسبّبات قرار داده ، تا اسباب چنان ظهورى فراهم نشود ، قيام آن حضرت به تأخير خواهد افتاد و اگر پيش از فراهم شدن اسباب و مقدمات ظاهر شود از خطر قتل مصون نخواهد ماند . چنانچه پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلّم اگر در آغاز بعثت دست به كار جهاد و